Ervaringen van patiënten

HPU-patiënt Emmy (29): "Op een gegeven moment merkte ik dat ik minder hoefde overgeven. Maar verder gaat de vooruitgang zo geleidelijk, dat de mensen om me heen eerder merken dat er verbetering optreedt dan ik. Pas wanneer zíj mij wijzen op wat ik weer allemaal kan, valt bij mij het kwartje. Zij moeten mij laten zien dat ik steeds een stapje vooruit ga."

HPU-patiënt Anita (37): "Ik durf zelfs te stellen dat ik dat na één week al merkte. (Ö) Vóór die tijd lag ik om negen uur 's avonds kapot op de bank en ging ik naar bed. Na die bewuste week zei mijn man: 'Heb je al op de klok gekeken?' Het was elf uur, dat had ik niet eens in de gaten. Ik was niet moe. Waarschijnlijk had ik dus zeer ernstige tekorten, want normaal gesproken wordt dit effect pas na drie maanden bereikt."

HPU-patiënt Wilma (40): "Omdat mijn gezondheid zo veel aandacht vraagt, is mijn leven een gigantische puinhoop geworden. Dat ik al die jaren niet geloofd ben, vind ik nog het ergst. Wel ben ik er sterker van geworden. Ik blijf positief en weet dat er een einde aan komt. Achteraf heb ik gelijk gekregen: mijn klachten hebben geen psychische maar een lichamelijke oorzaak. HPU is te genezen. Dus ik worstel me er wel doorheen."

HPU-patiënt Folmina (79): "Er is nooit een echte diagnose gesteld, dus ik hoorde vaak: 'Je moet er maar mee leren leven.' (Ö) Een jonge vrouw moest toch een gezin aankunnen met drie kinderen en een studerende man? Maar dat kon ik dus niet. En dan kom je al gauw in de hoek van de aanstelsters terecht. Dat heb ik altijd het meest verdrietige gevonden."

Bron: Hebt u HPU? De ontdekking van een vrouwenziekte (Harderwijk: Mix Media, ©2000, Toine de Graaf & Hanneke van Rossum.) Dit boek is helaas niet meer leverbaar. Zie boeken voor het vervolgboek: "HPU en dan" van John Kamsteeg.